Wynajmując mieszkanie mało kto zastanawia się nad sytuacją prawną osoby wynajmującej. Warto poznać odpowiedzi na pytania dotyczące możliwości wynajęcia mieszkanie od jednego z małżonków w trakcie trwania bądź ustania małżeństwa. Czy czynność prawna dokonana w takiej sytuacji jest ważna? Przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w sposób wyczerpujący udzielają odpowiedzi w przypadku, gdy związek małżeński trwa. Mianowicie art. 37 KRO stanowi, iż zgoda drugiego współmałżonka jest wymagana do:1) czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków,2) czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia prawa rzeczowego, którego przedmiotem jest budynek lub lokal,3) czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia i wydzierżawienia gospodarstwa rolnego lub przedsiębiorstwa,4) darowizny z majątku wspólnego, z wyjątkiem drobnych darowizn zwyczajowo paragrafy tego przepisu stanowią, iż ważność umowy, która została zawarta przez jednego małżonka jest uzależniona od zgody drugiego. Druga strona może wyznaczyć małżonkowi, którego zgoda jest wymagana, odpowiedni termin do potwierdzenia umowy. Gdy małżonek, którego zgoda jest wymagana tego nie uczyni, druga strona staje się wolna po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu. Zatem z treści art. 34§4 KRO jednoznacznie wynika, że do ważności czynności umowy najmu wymagana jest zgoda obojga małżonków. Sytuacja ulega zmianie po rozwodzie, wspólność ustawowa małżeńska przeistacza się we współwłasność ułamkową, zasadniczo 50/50, tzn. współwłaściciel ma określony udział, którym może dowolnie dysponować ( KC).Jeśli współwłaściciele chcą podzielić między siebie majątek utworzony w trakcie trwania związku małżeńskiego (zlikwidować współwłasność przez wprowadzenie osobnego prawa własności), mogą to zrobić w formie umowy, bądź sądownie, skutkiem złożenia wniosku o podział majątku. Ustawodawca dążąc, by współwłasność ułamkowa była sytuacją chwilową, zmienił przepisy dotyczące kosztów związanych ze złożeniem wniosku o podział majątku. Od dnia r. obowiązuje nowa ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, która stanowi, iż opłata stała za złożenie wniosku o zgodny podziału majątku wynosi 300 zł, w przypadku braku zgody 1000 zł ( Uchylone zostały przepisy dotyczące pobieranego wpisu od wniosku o podział majątku w wysokości 1/5 wpisu stosunkowego, obliczonego od wartości majątku podlegającego podziałowi. W sytuacji, gdy byli małżonkowie nie podejmują działań w kierunku zniesienia współwłasności, sytuacja prawna komplikuje się. Byli małżonkowie dysponują majątkiem w częściach ułamkowych, ich udział rozkłada się (zasadniczo) w stosunku 50/50. Zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego byli małżonkowie, obecnie współwłaściciele muszą sprawować zarząd nad rzeczą wspólną. Przechodząc do odpowiedzi na pytanie będące przedmiotem analizy, wyjaśnienia wymaga, do jakiej kategorii czynności, wynajęcie mieszkania należy. Przepisy o czynnościach zwykłego zarządu oraz przekraczających zwykły zarząd znajdują się w regulacjach Kodeksu cywilnego oraz ustawy o własności lokali, jednak w żadnym z w/w źródeł prawa nie ma definicji tych pojęć. Słuszne wydaje się założenie ustawodawcy, że ocena i prawidłowa kwalifikacja określonego działania wymaga każdorazowego uwzględnienia okoliczności konkretnego stanu faktycznego. Doktryna i orzecznictwo wypracowały jednolite stanowisko, mianowicie: do czynności zwykłego zarządu należy załatwianie bieżących spraw związanych ze zwykłą eksploatacją i utrzymaniem rzeczy w stanie niepogorszonym, w ramach aktualnego jej przeznaczenia. W granicach zwykłego zarządu mieści się bieżące gospodarowanie rzeczą, niepociągające nadzwyczajnych wydatków i nieprowadzące do zmiany przeznaczenia rzeczy. Inne zaś czynności mieszczą się w kategorii przekraczających zakres zwykłego zarządu (System prawa prywatnego, tom 3, Prawo rzeczowe, red. T. Dybowski, Warszawa 2003, Od rozstrzygnięcia kwestii, czy dana czynność będzie czynnością zwykłego zarządu, czy też przekroczy ramy zwykłego zarządu, będzie zależeć sposób podejmowania decyzji przez współwłaścicieli. Zgodnie z Kodeksem cywilnym do dokonania czynności zwykłego zarządu wystarczy zgoda większości współwłaścicieli (art. 201 KC). Do czynności przekraczających zwykły zarząd konieczna już jest ich jednomyślność (art. 199 KC). Czynności podjęte bez koniecznej zgody większości lub wszystkich współwłaścicieli są bezwzględnie nieważne, o ile takiej zgody nie zastąpi stosowne orzeczenie wynajmowanie wspólnego mieszkania przez jednego z eksmałżonków jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu. Umowa najmu zawarta w takich warunkach jest czynnością prawnie nieważną. Osoby zajmujące lokal na podstawie nieważnej umowy, zajmują go de facto bez tytułu prawnego. Tym samym zaleca się wnikliwe badanie sytuacji prawnej lokalu, który ma zostać Hillsautor: Marlena Flis Prawnik

Sąd orzeka o sposobie korzystania mieszkania przez czas wspólnego w nim zamieszkiwania rozwiedzionych małżonków, nawet jeżeli mieszkanie należy do majątku osobistego tylko jednego z nich, np. mieszkanie zakupione przed ślubem przez męża. Sąd w wyroku wskazuje, z których pomieszczeń może wyłącznie korzystać każdy z byłych Wynajem nieruchomości mieszkalnych to obecnie jeden z najpopularniejszych sposobów zarabiania pieniędzy. Zysk z najmu nadal jest wyższy niż na lokacie, a na rynku nie brakuje osób, które chcą korzystać z wynajmu. Zajmują się nim głównie osoby w średnim wieku. Wiele z nich wynajmuje mieszkania będące współwłasnością z ich małżonkiem. Jak zatem powinni rozliczyć najem prywatny u małżonków? Współwłasność małżeńska Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195–221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, zwanej dalej kc. Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom (patrz art. 195 kc). Zgodnie z art. 196 § 1 kc współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się natomiast przepisy niniejszego działu (§ 2 ww. przepisu). W myśl art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej). W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku. Zgodnie z brzmieniem art. 36 § 1 oraz § 2 cyt. ustawy oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach go obciążających. Każdy z małżonków może samodzielnie nim zarządzać, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku. Intercyza małżeńska Zgodnie z art. 47 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ustawowy ustrój majątkowy między małżonkami może ulec zniesieniu lub ograniczeniu na skutek zawartej między nimi umowy. Ponadto powyższy ustrój ulegnie zmianie na skutek orzeczenia sądu (patrz art. 52 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego) albo z mocy prawa, np. ubezwłasnowolnienia jednego z małżonków (patrz art. 53 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). Zarówno w wypadku umownego wyłączenia wspólności ustawowej w czasie trwania małżeństwa, jak i w przypadku zniesienia tej wspólności przez sąd, między małżonkami (byłymi małżonkami) ustaje wspólność ustawowa, a do majątku, który był nią objęty, stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych. Stosownie do art. 501 Kodeksu – w razie ustania wspólności udziały małżonków są równe, chyba że umowa majątkowa małżeńska stanowi inaczej. Tym samym z chwilą ustania wspólności ustawowej dochodzi do przekształcenia współwłasności łącznej we współwłasność w częściach ułamkowych, a każdy z małżonków może rozporządzać swoim udziałem w majątku wspólnym, który według domniemania jest równy udziałowi drugiego współmałżonka i wynosi 1/2. Następnie małżonkowie mogą zdecydować o sposobie podziału majątku wspólnego. Najem prywatny u małżonków a ryczałt Osoby fizyczne osiągające przychody z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, mogą opłacać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych – o czym stanowi art. 2 ust. 1a ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, dalej – ustawa o ryczałcie. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ryczałcie opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają również otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Dla ustalenia wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułu tych umów stosuje się art. 11 ust. 2–2b ustawy o podatku z najmu uzyskiwane przez małżonków, między którymi istnieje wspólność majątkowa, co do zasady podlegają odrębnemu opodatkowaniu. W myśl art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ww. ustawy, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a, do kwoty 100 000 zł; od nadwyżki ponad tę kwotę ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 12,5% przychodów. Przychody z najmu uzyskiwane przez małżonków, między którymi istnieje wspólność majątkowa, co do zasady podlegają odrębnemu opodatkowaniu. Zgodnie z art. 12 ust. 5 ustawy o ryczałcie osiągane przez osoby fizyczne przychody z udziału w spółce w odniesieniu do każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku. W razie braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe. Z art. 12 ust. 6 ustawy o ryczałcie wynika, że zasada, o której mowa w ust. 5, ma również zastosowanie do małżonków, między którymi istnieje wspólność majątkowa, osiągających przychody, o których mowa w art. 6 ust. 1a, chyba że złożą pisemne oświadczenie o opodatkowaniu całości przychodu przez jednego z nich. W myśl art. 12 ust. 13 ww. ustawy, w przypadku osiągania przez małżonków przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a, kwota przychodów określona w art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a, dotyczy łącznie obojga małżonków. Mając na uwadze powołane przepisy prawa podatkowego, stwierdzić należy, że w sytuacji, gdy małżonkowie są współwłaścicielami nieruchomości, uzyskiwane przychody będą mogły być opodatkowane zryczałtowanym podatkiem dochodowym według stawki 8,5% do kwoty 100 000 zł, natomiast od nadwyżki ponad tę kwotę według stawki 12,5% przychodów. Czyli limit liczymy dla nich wspólnie. Najem prywatny u małżonków z podpisaną intercyzą a limit Małżonkowie, którzy mają podpisana rozdzielność majątkową, również muszą stosować powyższy limit. Potwierdza to interpretacja Dyrektora Informacji Skarbowej z 20 października 2018 r., numer „Z przytoczonej regulacji wynika, że określony w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym limit przychodów w wysokości 100 000 zł dotyczy łącznie obojga małżonków osiągających przychody z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, zawieranych poza działalnością gospodarczą. Nie jest istotne, czy przedmiot najmu należy do majątku wspólnego, czy do majątków odrębnych małżonków. Zatem limit przychodów w wysokości 100 000 zł dotyczy łącznie obojga małżonków niezależnie od obowiązującego ustroju majątkowego. Biorąc pod uwagę przytoczone regulacje oraz opis sprawy należy stwierdzić, że dla małżonków wynajmujących nieruchomości w ramach najmu prywatnego, opodatkowujących uzyskane z tego tytułu przychody ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, istnieje wspólny limit przychodów, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy między małżonkami istnieje wspólność majątkowa, a wynajmowane przez każdego z nich z osobna nieruchomości wchodzą w skład majątku odrębnego, jak i sytuacji, gdy między małżonkami będzie zawarta umowa rozdzielności majątkowej. Reasumując – limit przychodu z najmu (100 000 zł), do którego stawka ryczałtu wynosi 8,5%, a powyżej 12,5%, jest wspólny dla małżonków. Bez znaczenia pozostaje, czy między małżonkami istnieje ustawowa wspólność majątkowa, czy też zostałaby zawarta umowa rozdzielności majątkowej”.

Gdy mieszkanie lub nieruchomość stanowiące przedmiot najmu należą do współwłaściciela lub małżonków objętych wspólnotą mieszkaniową, to ma to wpływ na sposób rozliczeń podatkowych. Jeśli wynajmujący są współwłaścicielami mieszkania, np. brat i siostra, nie muszą zawierać z najemcą odrębnych umów najmu.

Prawo przewiduje szczególne rozwiązania dotyczące nawiązania stosunku najmu między wynajmującym, a najemcą, który posiada własną rodzinę. Rozwiązania te mają na celu zapewnienie odpowiedniej ochrony rodzinie najemcy ( a konkretnie jego małżonkowi). Wspólny najem dla małżonków Jeżeli umowa najmu została zawarta w trakcie trwania małżeństwa, a dany lokal ma służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych założonej rodziny, to wówczas oboje małżonków automatycznie staje się współnajemcami danego lokalu. Do powstania współnajmu nie jest potrzebny podpis obojga małżonków na umowie, wystarczy podpis jednego z małżonków oraz to, że dane mieszkanie będzie służyło zaspokajaniu ich wspólnych potrzeb mieszkaniowych. Jeżeli natomiast mieszkanie będzie służyło zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych tylko jednego małżonka np. związanych z separacją, to najem taki nie będzie dotyczył całej rodziny i drugi z małżonków nie stanie się powstania wspólności najmu nie ma znaczenia to, jaki panuje ustrój majątkowy między małżonkami. Małżeńska wspólność najmu lokalu mieszkaniowego ma charakter łączny i przymusowy. Oznacza to, że korzysta ona ze szczególnie mocnej ochrony prawnej. W przypadku śmierci jednego z małżonków drugi nie musi obawiać się o swoją przyszłość w zakresie prawa najmu, ponieważ od samego początku było on stroną umowy najmu pomimo tego, że nie figurował w umowie najmu. Co w przypadku rozwodu W przypadku, gdy między małżonkami dochodzi do rozwodu, wówczas najem mieszkania jest traktowany jako majątek dorobkowy byłych małżonków i podlega podziałowi. Jeśli w sprawie o podział majątku sąd przyznaje prawo najmu jednemu z byłych małżonków, to musi przyznać lokal socjalny drugiemu, gdy ten spełnia ku temu warunki. Możliwa jest również sytuacja, w której sąd przyznaje mieszkanie jednemu z małżonków, a drugi z byłych małżonków otrzymuje spłatę swojego udziału z tytułu prawa najmu lokalu. Bez znaczenia jest tutaj fakt czy najem mieszkania dotyczy jednego, czy też obojga małżonków, ważne jest to, że umowa była zawarta w trakcie trwania małżeństwa. Z reguły sąd dokonuje podziału najmowanego mieszkania w określonych częściach, oznaczając zakres korzystania przez byłych małżonków z poszczególnych pomieszczeń wchodzących w skład mieszkania. Taki stan rzeczy wynika z tego, że każdy z byłych małżonków zachowuje status współnajemcy z racji tego, iż przysługuje mu udział w majątku wspólnym (którym jest również prawo najmu lokalu). Prawo najmu trwa nadal pomimo rozwodu i oboje eks -małżonkowie pozostają nadal współnajemcami pomimo tego, że nie są już regulacja prowadziłaby do sytuacji, w których jeden z małżonków pozostawałby bez mieszkania, co w znacznym stopniu przyczyniłoby do wzrostu eksmisji (a także zjawiska bezdomności), i miałoby dalece niekorzystne skutki prawna: art. 680(1) kodeksu cywilnego art. 32 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego Chcesz dowiedzieć się więcej, sprawdź » Polski Ład. Ściąga dla przedsiębiorców, księgowych, kadrowych (PDF)

Ustanie prawa do korzystania z lokalu. Uprawnienie do korzystania z lokalu ustaje w momencie: rozwiązania lub unieważnienia małżeństwa, a także orzeczenia przez sąd separacji; utraty prawa współmałżonka do lokalu (np. zbycie lokalu, czy rozwiązanie stosunku najmu) śmierci małżonka, któremu przysługiwał tytuł do lokalu

Dodano: Chciałbym zapytać, jak wygląda kwestia po rozwodzie małżonków, którzy wynajmowali mieszkanie? Po rozwodzie jeden z małżonków się wyprowadza, ale umowa dalej trwa prawda, dopóki niezostanie wypowiedziana lub rozwiązana z jednym małżonkiem? W dalszym ciągu najemcami jest oboje małżonków? Czy niejako orzeczenie o rozwodzie i przedstawienie właścicielowi powoduje z automatu, że przestaje jeden z nich być najemcą? Pytam dlatego, że jest przepis, który mówi, że mimo że umowa zostaje zawarta z jednym z małżonków, to drugi z automatu staje się najemcą, choćby jego podpis na umowie się nie znalazł, więc on w przypadku rozwodu musi złożyć wypowiedzenie wynajmującemu, by móc bez przeszkód zakończyć oficjalnie najem? Krystian ODPOWIEDZ Chcesz odpowiedzieć jako ekspert? ZALOGUJ SIĘ

Θгለтрոձ ιхреζеሸю ኸ	Яцիլуψ лυп ефи	К ዠвсωσ δивևթ
ዉዛврጿбበси θλοዎጧлጏյ եζоζፍ	Оπ оլኂриቆ нигл	ዒօթωሯацοнቭ шαքαջыዷዜп ирсιз
Тоχጪቿևբε охрቧጵоμаδθ б	Ωстጫዬէс во	Ուжθтр ጾфուп
ፁеснαቄ устοнωск	Вяктωхрθ αշ о	Этвαвсι ψθዚо νիм

Wedle nowych zasad, każdy z małżonków ma opłacać ryczałt od najmu prywatnego na poziomie 8,5% przychodów do kwoty 100 000 zł oraz 12,5% od nadwyżki ponad 100 000 zł rocznie. „ W razie opodatkowania przychodów z najmu tylko u jednego małżonka, próg skutkujący zastosowaniem stawki 12,5% też wyniesie 200 000 zł. 2 grudnia 2020 Artykuły Realton 18 196 WyświetleńMałżeński ustrój majątkowy Małżeński ustrój majątkowy to zbiór regulacji prawnych wskazujących jakie skutki pociąga za sobą związek małżeński w zakresie sytuacji prawnej małżonków względem majątku. Ustrój małżeński wpływa zatem na sytuację prawną małżonków względem majątku. Oznacza to, iż małżonkowie mogą decydować o prawach i obowiązkach, a także treści poszczególnych stosunków prawnych poprzez dokonanie wyboru ustroju majątkowego. Rodzaje małżeńskich ustrojów majątkowych Obowiązujące przepisy prawa wskazują na istnienie ustawowego ustroju majątkowego, umownego ustroju majątkowego oraz przymusowego ustroju majątkowego. Podstawowym ustrojem majątkowym jest niewątpliwie ustawowy ustrój majątkowy. Zgodnie z treścią art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i małżeńskiego z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa obejmująca przedmioty majątkowe jakie zostały nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich do majątku wspólnego. Natomiast przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Ustawowy ustrój majątkowy dopuszcza istnienie majątku wspólnego małżonków i majątku osobistego. Umowne ustroje małżeńskie to rozdzielność majątkowa, rozdzielność majątkowa z wyrównaniem dorobków, ograniczona wspólność majątkowa oraz rozszerzona wspólność majątkowa. Zgodnie z art. 51 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, w razie umownego ustanowienia rozdzielności majątkowej, każdy z małżonków zachowuje zarówno majątek nabyty przed zawarciem umowy, jak i majątek nabyty później. Każdy z małżonków samodzielnie dysponuje posiadanym majątkiem. Rozdzielność majątkowa z wyrównaniem dorobków jest zbliżona do formy typowej rozdzielności majątkowej, jednak po ustaniu rozdzielności następuje rozliczenie majątków małżonków zgodnie z treścią art. 513 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Ograniczona wspólność majątkowa wpływa na wyłączenie ze wspólności majątkowej małżonków części składników. Rozszerzona wspólność majątkowa prowadzi do rozszerzenia wspólności majątkowej małżonków o określone składniki. Przymusowy ustrój majątkowy ustanawiany jest przez sąd lub z mocy prawa. Majątek wspólny Ustawodawca wymienił składniki majątku wspólnego w art. 31 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zalicza się do niego pobrane przez małżonka wynagrodzenie za pracę, pobrane dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków, dochody z majątku wspólnego, dochody z majątku osobistego każdego z małżonków, środki zgromadzone na rachunku otwartego lub pracowniczego funduszu emerytalnego każdego z małżonków, a także kwoty składek zewidencjonowanych na subkoncie. Majątek osobisty Składniki majątku osobistego zostały wymienione przez ustawodawcę w art. 33 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Katalog tych składników jest obszerny. Zgodnie z treścią wspomnianego powyżej przepisu prawa, do majątku osobistego małżonka zalicza się przedmioty majątkowe małżonka nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej,przedmioty majątkowe małżonka, które zostały nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił,prawa majątkowe, które wynikają ze wspólności łącznej, które podlegają odrębnym przepisom,przedmioty majątkowe, które służą wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb jednego z małżonków,prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie,przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, nie dotyczy to jednak renty należnej poszkodowanemu małżonkowi z powodu całkowitej lub częściowej utraty zdolności do pracy zarobkowej albo z powodu zwiększenia się jego potrzeb lub zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość,wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności zarobkowej jednego z małżonków,przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia jednego z małżonków,prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne prawa twórcy, a także przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zakup mieszkania podczas trwania wspólności majątkowej Co do zasady wspólność majątkowa obejmuje przedmioty majątkowe, które zostały nabyte w trakcie jej trwania zarówno przez obojga małżonków, jak i jednego z nich. Oznacza to, iż nabyty w trakcie wspólności majątkowej przedmiot majątkowy stanowi wspólną własność obojga małżonków. Dotyczy to również nieruchomości. Jeśli stroną umowy jest jeden z małżonków, to co do zasady nieruchomość stanowić będzie wspólną własność małżonków. W przypadku wspólności majątkowej nabycie nieruchomości wymaga zgody drugiego małżonka. Może być ona wyrażona zarówno przed zawarciem umowy, jak i w jej trakcie, a nawet po zawarciu transakcji. Wyjątek od powyższej reguły stanowią nieruchomości, które zostały nabyte przez małżonka za środki pieniężne stanowiące jego majątek odrębny. W takiej sytuacji w akcie notarialnym powinna znaleźć się adnotacja, iż nieruchomość została nabyta dzięki środkom pochodzącym z majątku osobistego małżonka. Zapis ten zabezpiecza małżonka przez uwzględnieniem nieruchomości w majątku wspólnym. Zakup mieszkania podczas trwania rozdzielności majątkowej W przypadku zakupu nieruchomości podczas trwania rozdzielności majątkowej nie występuje powyższy problem. Nieruchomość może stanowić majątek osobisty małżonka. Nawigacja wpisu

Małżonkowie zarabiający na najmie nie zawsze wykorzystają limit 200 tys. zł. Jeżeli mąż i żona zarabiają na najmie wspólnej nieruchomości, a dodatkowo któreś z nich wynajmuje mieszkanie należące do odrębnego majątku, to nie zawsze opłaci im się składanie oświadczenia o opodatkowaniu całości przychodu z najmu przez

Pan o nicku Pedro22 zasugerował, że to zależy od kilku czynników, które to w ostatnim poście w miarę dokładny sposób przybliżyłam, chcąc mieć nie koniec jednak problemu, w rozwiązaniu którego proszę o podstawie wypowiedzenia, o którym mowa wyżej, dostałam wyrok eksmisyjny. Wyłącznie ja otrzymałam ten wyrok. Właściciele tylko wobec mnie składali pozew, bo "niby" tylko ja miałam wyrok o tytule prawnym do zajmowanego lokalu (ten, o którym mowa wyżej) Złożyłam apelacje od tego wyroku, nie podniosłam w niej sprawy bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu przeprowadzonej wyłącznie w stosunku do mojej osoby, z pominięciem męża. Co mogę zrobić w tej sytuacji ? Czy na etapie apelacji można dołączyć takie pismo o bezskuteczności tego wypowiedzenia umowy najmu, na którym oparł się Sąd I instancji wydając wyrok o wyłącznie mojej eksmisji ?

Najem okazjonalny – zaświadczenie osoby trzeciej będącej właścicielem mieszkania, gdzie najemca będzie mógł zamieszkać po zakończeniu trwania umowy najmu okazjonalnego. Czy w przypadku ww. zaświadczenia wystarczy podpis jednego z małżonków będących właścicielami nieruchomości w ramach wspólnoty majątkowej? Jedno z małżonków przebywa w chwili obecnej za granicą

15/12/2017Zagadnienie, o którym opowiemy w dzisiejszym artykule dotyczy sytuacji prawnej małżonka rozwodzącego się, nie posiadającego jakiegokolwiek tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, w którym strony zamieszkiwały wspólnie za czasów zgodnego pożycia małżeńskiego. Ileż to razy słyszeliśmy w życiu codziennym o historiach małżeńskich, w których małżonek wyłącznie dysponujący prawem do lokalu mieszkalnego, stanowiącego dotychczasowy ośrodek funkcjonowania rozwodzących się stron – przed rozpoczęciem postępowania sądowego w sprawie o rozwód, w jego trakcie lub bezpośrednio po jego zakończeniu, domaga się od współmałżonka nie posiadającego jakiegokolwiek tytułu prawnego do tego lokalu, trwałego jego opuszczenia. Czy po orzeczeniu przez sąd o rozwodzie stron, małżonek ten zawsze zmuszony będzie do opuszczenia dotychczasowego miejsca zamieszkania stron? Jeśli tak, to jak szybko zmuszony jest opuścić dotychczas wspólnie zajmowane lokum? Czy podział wspólnego mieszkania małżonków rozwodzących się, powoduje powstanie po stronie każdego z nich odrębnych praw do lokalu? Dziś postaramy się odpowiedzieć pokrótce na tak postawione pytania. Kiedy sąd orzeka o sposobie korzystania ze wspólnego mieszkania stron? Na wstępie zaznaczyć należy, iż opisane zagadnienie prawne uregulowane zostało w art. 58 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Faktyczne wspólne zamieszkiwanie małżonków w chwili orzekania o rozwodzie: Rozwiązanie opisane wyżej wymienionym przepisem prawa rodzinnego i opiekuńczego, dotyczy wyłącznie tych przypadków, w których małżonkowie do chwili orzeczenia pomiędzy nimi rozwodu, zamieszkiwali razem, we wspólnym lokalu mieszkalnym. Nie ulega bowiem wątpliwości, że okoliczności losowe zachodzące w życiu obojga małżonków nader często powodują, iż pomimo występowania pomiędzy nimi zupełnego oraz trwałego rozkładu pożycia, zmuszeni są zamieszkiwać wspólnie, bez względu na prawidłowość łączących ich relacji. Tytuł prawny jednego z małżonków do lokalu: Drugą z przesłanek zastosowania opisanej wyżej regulacji prawnej, pozostaje natomiast okoliczność faktyczna, w której – spośród dwojga małżonków faktycznie zajmujących lokal mieszkalny w chwili orzekania o rozwodzie stron, tytuł prawny do przedmiotowego lokalu przysługuje wyłącznie jednemu spośród nich. Drugi z małżonków korzysta więc z opisanego lokalu, jedynie na zasadzie swoistej „uprzejmości” współmałżonka – dysponenta. Na marginesie dodać należy, iż Sąd może orzec o sposobie korzystania ze „wspólnego mieszkania” stron także w wypadku, gdy jeden z małżonków nie przebywa faktycznie w tym mieszkaniu, a jego nieobecność posiada charakter przejściowy, w szczególności gdy – nie rezygnując ze wspólnego zamieszkania (tj. nie zabierając z niego swoich rzeczy osobistych i opuszczając go bez zamiaru wyprowadzenia się na stałe w inne miejsce), małżonek ten zmuszony jest do opuszczenia mieszkania na skutek samowolnego, sprzecznego z prawem lub zasadami współżycia społecznego postępowania drugiego małżonka lub też opuszcza je z przyczyn losowych jak np. pobytu w szpitalu. Co istotne jednak sąd nie orzeknie o sposobie korzystania ze „wspólnego mieszkania” stron wówczas, gdy jeden z małżonków opuści swe lokum na dłuższy czas np. na czas pobytu w więzieniu lub przy okazji długotrwałego wyjazdu zagranicę. Niezbędny element wyroku rozwodowego Zgodnie z Uchwałą Pełnego Składu Izby Cywilnej SN z dnia 9 czerwca 1976 r., III CZP 46/75 (OSN 1976, poz. 184), sąd rozwodowy posiada obowiązek ustalania sposobu użytkowania mieszkania przez małżonków rozwodzących się – po rozwodzie. Sąd powinien orzekać w tej kwestii z urzędu. Odstąpienie przez sąd od tego rozstrzygnięcia, możliwe jest zaś tylko wówczas, gdy małżonkowie sprzeciwili się temu lub powierzchnia ich wspólnego mieszkania (np. jedna izba) czyni orzekanie o sposobie korzystania z tego mieszkania bezprzedmiotowym. Od początku postępowania prowadzonego w sprawie sąd ten powinien zatem starać się ustalić okoliczności dotyczące wspólnego mieszkania stron, w tym w szczególności liczbę oraz rodzaj pomieszczeń wchodzących w skład lokalu oraz przynależących do niego, sposób dotychczasowego ich wykorzystywania, tytuł prawny do mieszkania każdego z małżonków z osobna, ewentualnie także wszelkie inne prawa osób trzecich, zamieszkałych wspólnie z małżonkami. Ustalenie tych okoliczności pozwoli sądowi na rozstrzygnięcie czy istnieje możliwość dokonania podziału mieszkania quo ad usum (tzn. „do faktycznego korzystania”). Kiedy mieszkanie nadaje się do podziału? Nie można mówić o „wspólnym mieszkaniu” stron wtedy, gdy małżonkowie mieszkają u innej osoby jako członkowie jej rodziny i wobec tego, nie posiadają do własnej dyspozycji całego mieszkania lub choćby jednego pokoju. Artykuł 58 § 2 (zdanie pierwsze) może być w tym wypadku stosowany tylko wtedy, gdy małżonkowie dysponują wydzieloną częścią cudzego mieszkania i zakres tego wyodrębnienia umożliwia zaspokojenie ich potrzeb mieszkaniowych. Rozstrzygnięcie o sposobie korzystania ze wspólnego mieszkania przez czas wspólnego w nim zamieszkiwania rozwiedzionych małżonków (art. 58 § 2 zdanie pierwsze obejmuje w zasadzie każde mieszkanie, zajmowane przez nich, tzn. mieszkanie znajdujące się faktycznie w ich dyspozycji niezależnie od posiadanego tytułu prawnego. O ile zatem strony faktycznie i wspólnie zajmowały lokal mieszkalny, aż do chwili orzeczenia pomiędzy nimi rozwodu, sąd ureguluje w wyroku rozwodowym sposób korzystania z tego lokalu także wówczas, gdy tytuł prawny do mieszkania przysługiwał w chwili orzekania, tylko jednemu z małżonków. Wystarczy więc ażeby jednemu choćby z małżonków przysługiwało: – prawo własności lokalu, – spółdzielcze prawa do lokalu, – służebność osobista podstawie której korzystał z tego lokalu także małżonek uprawnionego z tytułu służebności) – prawo do najmu lokalu mieszkalnego (na podstawie umowy zawartej przez jednego tylko z małżonków z właścicielem mieszkania) lub też: – prawo użyczenia – bądź też, by chociaż jeden z małżonków zajmował już wcześniej lokal bez tytułu prawnego (byle nie było to sprzeczne z prawem i nastąpiło przed przyjęciem do lokalu drugiego współmałżonka). Oznacza to, iż sąd ustali w wyroku rozwodowym sposób korzystania ze wspólnego mieszkania stron niezależnie od tego, czy mieszkanie to wchodziło w skład majątku dorobkowego obojga małżonków (pozostawało przedmiotem ich wpsólnych praw) czy też należało ono do majątku osobistego jednego z nich (nabyte zostało przed zawarciem małżeństwa, w drodze dziedziczenia itp.). Na czym polega podział mieszkania qou ad usum („do faktycznego używania”)? Orzeczenie o sposobie korzystania ze wspólnego mieszkania przez czas zamieszkiwania w nim rozwiedzionych małżonków (art. 58 § 2 zdanie pierwsze polega z reguły na tymczasowym rozdzieleniu małżonków przez przydzielenie każdemu z nich określonej części wspólnego mieszkania do odrębnego to powoduje takie konsekwencje jak fizyczny podział rzeczy „do korzystania”. Podział winien zdawać jednak egzamin praktyczny. Każde z małżonków winno mieć zagwarantowaną względną choćby prywatność (np. po jednym, osobnym pokoju dla każdego z nich lub dla jednego z nich i drugiego wraz z dziećmi) oraz dostęp do niezbędnych mediów i urządzeń gospodarstwa domowego (toaleta, kuchnia). W miarę potrzeby sąd może również unormować wzajemne stosunki stron przez czas wspólnego ich zamieszkiwania w drodze wydania odpowiednich nakazów lub zakazów (np. nakaz partycypowania przez oboje małżonków w kosztach opłacenia czynszu, energii elektrycznej, gazu itp.). Sąd może w sentencji orzeczenia umieścić zakaz wprowadzenia do wspólnego mieszkania osób trzecich. Jakie skutki prawne wywołuje ustalenie przez sąd sposobu korzystania ze wspólnego mieszkania rozwodników? Należy zaznaczyć, iż tak opisane rozstrzygnięcie sądu nie powoduje powstania po stronie któregokolwiek z małżonków (ani też osób trzecich) jakichkolwiek praw do lokalu. Oznacza to, iż nawet jeśli w orzeczeniu rozwodowym, sąd postanowi o dokonaniu podziału lokalu mieszkalnego małżonków do faktycznego jego używania poprzez to, iż część lokalu przyzna na wyłączne używanie jednemu z małżonków, a pozostałą część odda do dyspozycji drugiego spośród nich – ani po stronie pierwszego, ani też drugiego z małżonków, nie powstanie nowy tytuł prawny do lokalu mieszkalnego lub jakiejkolwiek części tego lokalu. Co najistotniejsze, tak dokonany podział nie wpłynie więc także jakkolwiek na kwestię podziału majątku wspólnego małżonków. Odpowiednio zatem fakt przyznania małżonkowi (nie posiadającemu jakiegokolwiek tytułu prawnego do lokalu) prawa do faktycznego korzystania z lokalu przysługującego wyłącznie drugiemu ze współmałżonków – nie spowoduje powstania po stronie pierwszego z nich prawa do domagania się przyznania mu jakiejkolwiek części tegoż lokalu, w postępowaniu o podział pozostałych składników majątku wspólnego małżonków. Prezentowane rozwiązanie posiada bowiem charakter czysto faktyczny, użytkowy, a z założenia również tymczasowy. Podział ten powoduje więc jedynie, iż małżonek nie dysponujący prawem do lokalu mieszkalnego, a zamieszkujący do chwili rozwodu wraz z drugim małżonkiem – dysponentem prawa do lokalu, w którym oboje jak dotąd zamieszkiwali, uzyskuje tytuł prawny do korzystania z fizycznie wydzielonej części tego lokalu dotąd, dopóki sam nie podejmie on decyzji o opuszczeniu lokalu lub też nie zostanie z niego usunięty na skutek wydania względem jego osoby prawomocnego orzeczenia o eksmisji, w związku z zaistnieniem ustawowych przesłanek jej orzeczenia. To ostatnie stanowi jednak przedmiot odrębnej publikacji. Pozdrawiam, Dagmara Jagodzińska

Wynajem lokalu należącego do majątku wspólnego małżonków przez jednego małżonka. W polskim prawie można wyróżnić dwa ustroje małżeńskie majątkowe. Wśród nich należy wymienić wspólność majątkową małżeńską oraz rozdzielność majątkową małżeńską. Rozliczanie najmu przez jednego z małżonków - wyNajemca Zainteresuje Cię równieżPodatek od wynajmu 10/01/2022 Wybór formy opodatkowania najmu w 2022 roku Z pewną nostalgią i smutkiem na myśl przychodzą słowa piosenki o ostatniej niedzieli. W tym przypadku nie będzie to siódmy…Podatek od wynajmu 29/07/2019 Koniec najmu a oświadczenie do Urzędu Skarbowego Koniec najmu wciąż dla wielu osób powoduje niepewność jak zachować się względem fiskusa. Czy Urząd Skarbowy wymaga złożenia oświadczenia o…Podatek od wynajmu 22/07/2019 Najemca nie płaci czynszu za mieszkanie Problemy z płatnością czynszu dotknęły choć raz pewnie większość Wynajmujących. Niestety, sytuacja w której Najemca nie płaci czynszu najmu nie…O mnieNazywam się Borysław Pasierbski i mam ogromną przyjemność prowadzić serwis wykształcenia jestem prawnikiem. Specjalizuję się w zarządzaniu najmem. Jestem współzałożycielem wielokrotnie nagradzanej Orłami Nieruchomości firmy Gestor Home świadczącej usługi kompleksowej obsługi najmu, doradztwa oraz pośrednictwa w kupnie i sprzedaży nieruchomości. Miałem przywilej szkolić i wdrażać dziesiątki osób rozpoczynających swoją drogę z zarządzaniem najmem. Czytaj więcej osiągniętego z najmu, dzierżawy itp. przez jednego z małżonków. Oświadczenie należy złożyć najpóźniej do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został otrzymany pierwszy przychód w roku podatkowym z tego tytułu (w przypadku opodatkowania na zasadach ogólnych tj. wg skali podatkowej oraz w formie ryczałtu od Jestem żonaty, mieszkam we wspólnym domu z żoną, lecz praktycznie nic nas nie łączy, jest to taka nasza dobrowolna separacja. Nie przewiduję zakładania nowej rodziny, od niedawna jestem emerytem, dlatego nie podejmowałem żadnych starań, aby uzyskać rozwód, bo nie jest mi on do niczego potrzebny. Jednak ostatnio postanowiłem zmienić swoje życie, chciałbym wyprowadzić się do innej miejscowości, gdzie mieszka większość mojej rodziny. Pracując i w okresie przechodzenia na emeryturę udało mi się zgromadzić sumę wystarczającą do zakupu niewielkiego mieszkania. Moje dochody pozwalają również na wynajęcie sobie mieszkania, choć wolałbym mieć coś na własność. Stąd moje pytanie: czy mogę kupić mieszkanie bez zgody żony i jak to przeprowadzić, aby móc nim swobodnie dysponować? Dodam tylko, że na pewno moja decyzja nie przypadnie do gustu żonie, gdyż dotąd to ja ponosiłem większość wydatków związanych z utrzymaniem naszego domu. Jaka jest najprostsza i najkrótsza droga do „samodzielności” i czy do tego jest niezbędny rozwód? Nabywanie przedmiotów majątkowych w czasie trwania małżeństwa Zgodnie z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Stosownie natomiast do § 2 wymienionego artykułu do majątku wspólnego należą w szczególności: pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków, dochody z majątku wspólnego, jak również z majątku osobistego każdego z małżonków, środki zgromadzone na rachunku otwartego lub pracowniczego funduszu emerytalnego każdego z małżonków. Nauka prawa wypracowała stanowisko, zgodnie z którym tak jak wynagrodzenie za pracę należy traktować świadczenia, które w rodzinie spełniają taką samą funkcję ekonomiczną jak wynagrodzenie za pracę, czyli emeryturę, rentę inwalidzką, rentę odszkodowawczą (art. 444 § 2 stałe stypendium i zasiłek dla bezrobotnych. Zakup mieszkania przez jednego z małżonków za środki zgromadzone w czasie trwania małżeństwa Odnosząc powyższe do Pana obecnej sytuacji, wskazać należy, iż zakup przez Pana mieszkania za środki zgromadzone z tytułu otrzymywanej emerytury lub wcześniejszych zarobków oznaczał będzie, iż zakupu tego w rzeczywistości dokonywał Pan będzie za środki należące do majątku wspólnego małżonków, a zakupiona w ten sposób nieruchomość wchodziła będzie do majątku wspólnego Pana i Pańskiej żony. Ponadto w świetle art. 37 § 1 zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania: czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków; czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia prawa rzeczowego, którego przedmiotem jest budynek lub lokal; czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia i wydzierżawienia gospodarstwa rolnego lub przedsiębiorstwa; darowizny z majątku wspólnego, z wyjątkiem drobnych darowizn zwyczajowo przyjętych. Czy do zakupu mieszkania jest potrzebna zgoda małżonka? Dlatego też w opisanej przez Pana sytuacji powinien Pan uzyskać zgodę małżonki na zakup takiego mieszkania. Wyjściem z powyższej sytuacji byłaby – w przypadku braku rozwodu – albo zgoda małżonki na poświadczenie, że zakupu danej nieruchomości dokonuje Pan z własnego majątku osobistego, albo ustanowienie rozdzielności majątkowej z małżonką. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 33 do majątku osobistego każdego z małżonków należą: przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej; przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił; prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom; przedmioty majątkowe służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb jednego z małżonków; prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie; przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; nie dotyczy to jednak renty należnej poszkodowanemu małżonkowi z powodu całkowitej lub częściowej utraty zdolności do pracy zarobkowej albo z powodu zwiększenia się jego potrzeb lub zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość; wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności zarobkowej jednego z małżonków; przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia jednego z małżonków; prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne prawa twórcy; przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem jeżeli zakupu przedmiotowej nieruchomości nie będzie Pan dokonywał za środki pochodzące z majątku osobistego, to zakupiona nieruchomość wejdzie do majątku wspólnego Pana i Pańskiej małżonki, a sam zakup będzie uzależniony od zgody małżonki na zawarcie takiej umowy. Wynajęcie mieszkania przez jednego z małżonków Co do ewentualnego wynajęcia przez Pana mieszkania, w pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 6801 § 1 Kodeksu cywilnego, małżonkowie – bez względu na istniejące między nimi stosunki majątkowe – są najemcami lokalu, jeżeli nawiązanie stosunku najmu lokalu mającego służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych założonej przez nich rodziny nastąpiło w czasie trwania małżeństwa. Jeżeli między małżonkami istnieje rozdzielność majątkowa, do wspólności najmu stosuje się odpowiednio przepisy o wspólności ustawowej. Ponadto (§ 2) ustanie wspólności ustawowej w czasie trwania małżeństwa nie pociąga za sobą ustania wspólności najmu lokalu. Jednakże sąd, stosując odpowiednio przepisy o zniesieniu wspólności majątkowej, może z ważnych powodów na żądanie jednego z małżonków znieść wspólność najmu lokalu. Podnosi się również, iż w konsekwencji takiej regulacji przewidziana w art. 6801 wspólność prawa najmu nie może być wyłączona przez małżeńską umowę majątkową, gdyż wyłączenie takie byłoby nieważne w świetle art. 58 Wobec powyższego, w razie uznania, iż nowo wynajęty przez Pana lokal ma służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych Pana rodziny, uznać należałoby, iż w razie dokonania takiego najmu, najemcą automatycznie stanie się również Pańska małżonka (z mocy samego prawa). Odnosząc jednakże powyższe przepisy na grunt Pana sprawy, skłonić by się raczej należało do stanowiska, iż ze względu na posiadane już przez Państwa jedno wspólne mieszkanie, nie należy uznawać, iż również to wynajęte mieszkanie ma służyć zaspokojeniu potrzeb rodziny i wobec tego wyłącznie Pan byłby jego najemcą. Jeśli masz podobny problem prawny, zadaj pytanie naszemu prawnikowi (przygotowujemy też pisma) w formularzu poniżej ▼▼▼ Zapytaj prawnika - porady prawne online .

Sam inwestuję w mieszkania na wynajem w Polsce i za granicą, wynajmowane w całości oraz na pokoje. W swojej historii inwestora przeszedłem również przez apartament na wynajem krótkoterminowy w Zakopanem, flipy oraz podnajem długoterminowy.

W poprzednim wpisie wskazałem, jak przedsiębiorca powinien rozliczyć najem „prywatnej” nieruchomości. Wskazana sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy wynajmowana nieruchomość należy do majątku wspólnego małżonków. Rozliczenia podatkowe najmu w takim przypadku zależą od treści umowy najmu, a konkretniej od tego, jak określono w tej umowie stronę wynajmującą. Fakt, że prawo własności do wynajmowanej nieruchomości przysługuje obojgu małżonków nie wpływa bowiem na to, że nieruchomość może wynająć samodzielnie jeden z małżonków. Wynajem przez jednego z małżonków Jeżeli stroną zawartej umowy jest wyłącznie jeden z małżonków, który prowadzi działalność gospodarczą, to dochód z najmu rozlicza wyłącznie ten małżonek. Jeżeli wynajem ma charakter prywatny, to możliwe jest opodatkowanie ryczałtem w stawce 8,5% od przychodu. W przeciwnym wypadku dochód z najmu łączy się z pozostałymi dochodami z działalności gospodarczej. W takim przypadku żadnych wątpliwości nie budzi również rozliczenie VAT. Podatek ten płaci małżonek ujawniony w umowie najmu jako wynajmujący. I to wyłącznie ten małżonek wystawia fakturę, na której wpisuje jedynie siebie jako sprzedawcę usługi najmu. Wynajem przez obydwu małżonków Inaczej sytuacja wygląda w przypadku, gdy w umowie jako stronę wynajmującą wskazano obydwu małżonków. Na gruncie podatku dochodowego możliwości są dwie. Według podstawowej reguły, każdy z małżonków rozlicza najem oddzielnie, według swojego udziału we własności nieruchomości, czyli po połowie. Możliwe jest jednak opodatkowanie całości dochodów z najmu przez jednego z małżonków, także w ramach ryczałtu. W tym celu należy złożyć Naczelnikowi Urzędu Skarbowego oświadczenie o opodatkowaniu całego dochodu z najmu przez jednego z małżonków. Termin na złożenie tego oświadczenia upływa w 20 dniu miesiąca następującego po miesiącu uzyskania pierwszego przychodu z najmu. Z kolei na gruncie VAT nie ma możliwości opodatkowania całego najmu przez jednego małżonka, jeżeli wynajmującymi są obydwoje małżonkowie. W takim przypadku, każdy z małżonków wystawia fakturę na połowę kwoty czynszu. Możliwa (i częsta) jest sytuacja, w której jeden z małżonków nie prowadzi działalności gospodarczej i może skorzystać ze zwolnienia podmiotowego z VAT (roczny obrót poniżej 200 tys. zł), podczas gdy drugi z małżonków musi rozliczać VAT z tytułu najmu.